Tünel İçinde Tren Yolculuğu

Çocukluk günlerim geldi aklıma... Doğu ekspresinde, rayların üzerinde, Boşluğu yırta yırta, yaklaşıyorduk tünele doğru. Kompartımanın kapısında dikilen biletçi amca!.. Çekil, koşalım camlara doğru, çocukluk arkadaşlarımla! Tek sıra dizilirdik camlara, Elimizi camlardan dışarı çıkarmaya çalışırdık; Tünelin taşlarına dokunacaktık güya, bacak kadar boyumuzla. Tünelin içine hızla girerdik, Işıklar sönerdi kompartımanlarda, Biz karanlıktan korkardık; ama, birbirimize fark ettirmezdik. Daha sonra bağırırdık, avazımız çıkıncaya kadar, camdan dışarıya, Taşların arasına girerdi sesimiz, Sesimiz yankılanırdı tünelin içinde... Her karanlığın sonunda bir ışık, bir umut daha... İşte, tünelden çıkmak üzereyiz!.. Işık sızıyordu hafiften, kompartımandan içeri: Güneşti bu ve çocukluğumuzun üzerine bir umut gibi doğardı!.. 15.08.2008 ERZURUM