Canillita (Carriego)

E Evaristo Carriego
0 Altın Yaprak
¡Siempre el mismo!... Ingrato... ¿Te parece poco que jamás volvamos a encontrar tus huellas? Sí, nunca hallaremos romero más loco... ¡Qué cosas las tuyas! ¡Irte a las estrellas!... No mereces casi que así te lloremos... ¡Irte a las estrellas! ¡Adiós, Canillita! Siempre, siempre, ¿sabes? te reprocharemos que hayas dejado tan sola a Catita... Por ella, su pobre pajarito bueno, bésale en los ojos, Jesús Nazareno que estás en la cruz! ¡por ella que ahora se queda más triste que todos los tristes que en el mundo viste, ciérrale los negros ojazos sin luz!

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.