Gidersem Yıkılır Bu Kent

I gidersem üşürsün, gidersem; o esmer gülücükler de gider gidersem üzülürsün, gidersem yıkılır bu kent taş kalmaz taş üstünde süleymaniye arkamdan gelir kan akar boğaz içinde aşıklar ağıt yakar galata kulesinde gidersem yürüyemezsin ayakların geri döner gittiği yerden gidersem yanarsın ağlarsın, gidersem; artık hiç konuşmazsın gidişim boğazına düğümler kelimeleri gidersem yıkılır bu kent gölgenden dahi korkarsın boğar seni tanyeri nefes bile alamazsın gidersem susar ezanlar şimdi; şimdi daha yanık türkü tutturur, o eski ozanlar gidersem sessizliğe boğulur ilk önce tüm şehir sonra geride kalanlar gidersem; vapur seferleri iptal edilir boş kalır limanlar II gidersem yıkılır bu kent bulutlar peşimden gelir gidersem; yağmursuz kalır bu sokaklar giderayak güneşi de çalar giderim gidersem; karanlığa gömülür insanlar havlama sesi duyulmaz ben gidersem, susar sokak köpeklerim gidersem sefere çıkmaz balıkçılar onlar da bilir ki, gidersem eğer; artık kendiliğinden karaya vurur balıklar gidersem; durakları da boşalır otobüslerin yolcusuz durak, o zaman ne işe yarar gidersem yıkılır bu kent her köşesi viran olur sirkeciden kalkmaz tren gidersem işsiz kalır işportacılar hepsi perişan olur gidersem çıkmaz aşıklar çamlıcaya sonra kim sevdasını kazır ağaçlara çamlıcada ağaçları niye oyuk sanır ki insanlar ben gidersem; ne sevgi kalır, ne de kazınacak sevdalar III gidersem üşürsün gidersem; o esmer gülücükler de gider gidersem üzülürsün gidersem yıkılır bu kent şunu bil ki; ben gidersem eğer; içimdeki sen de ölürsün... gidersem... demek ki çoktan ölmüşsün!