Karocu Cemale Söyleyemediğim

Yafo’ nun sabaha vuran gecesinde tarihi taşları yalayan,topuğuna basılmış bildik topuk sesleri bir tuhaf yalnızlıktı yaşadığı söyleyemediği köhne yapılara düşük ela gözlerinde yalvaran giz içten kanayan bir gurbet kanı vardı ıslığımdaki tanıdık melodiyi yakaladı besbelli soracaktı -Abi Türk müsün? çabucak dertleşmeye çalıştı hiçbir şey söyleyemedi “Çorum' dan Cemal, karocuyum abi” dedi belli ki bir şey zannetmişti beni dokunsam ağlayacaktı bir iş miydi aradığı soramadım “Allaha emanet ol” dedim uzaklaştım on beş saat çalıştıktan sonra yürünecek kırk beş dakikalık yolum vardı yoktu otobüse bile verecek param bunu cemale diyemedim