فرالاوی

دلا کشیدن باید عتاب و ناز بتان رطب نباشد بی خار و کنز پربارا

تا به کی بوسه بر چک جلبی بشمری همچو تنگه را صراف یا به غربیله همچو برزگری دانه از که به چک بسازی صاف…

من عاملم و تو معاملی وین کار مرا با تو بود دخش

نو عاشقم و از همه خوبان زمانه دخشم به تو است ار چه که ام خوب بود حال

هم آهو فغند است و هم تیز تک هم آزاده خوی است و هم تیز گام

ای من رهی آن دست و خط و کلکت از پوست رهی سلم کنی که شاید

چون مورد بود سبز گهی موی من همه دردا که بنشست بر آن موی سبز بشم

فزون ز آنکه بخشی بزار تو زر نه ساوه نه رسته بر آید ز کان

میغ چون ترکی آشفته که تیر اندازد برق تیر است مر او را مگر و رخش کمان

ماده گاوان پاده اش هر یک شاه پرور بود چو برمایون

ز ناگه بار پیری بر من افتاد چو بر خفته فتد ناگه کرنجو

آب گلفهشنگ گشته از فسردن ای شگفت همچنان چون شیشه ی سیمین نگون آویخته

لاد را بر بنای محکم نه که نگه دار لاد بن لاد است

چه شغل باشد واجب تر از زیارت آنک اگرچه نیک بگوشم به خدمتش نرسم همی شفیع نیابم از او به عذر گناه کریم طبعی او نزد او شفیع بسم

روا نبود که با این فضل و دانش بود شربم همی دایم ز منده