Hayat Kendini Tazeliyordu İsimsiz Dağlarda

F Faruk Dağ
0 Altın Yaprak
Hayat kendini tazeliyordu isimsiz dağlarda, Yüreklerimizde yarım kalan sevdaların boynu büküklüğü, Dilimizde söylenmemiş sevda sözlerinin pişmanlığı... Hayat kendini tazeliyordu isimsiz dağlarda. Doğa aydınlık günleri yaşatmanın mutluluğu ile sonbaharlaşıyordu, sararıyordu Rüzgarlar uğuldamaya hazırlanıyordu yüksek tepelerde Göçmen kuşlar çoktan gitmişti buralardan Güneş ısıtmıyordu eskisi kadar Geceler daha soğuktu içimiz titriyordu. Bir biz kalmıştık, gidenlerin ardından bakakalan 'Asıl giden değil, kalandır terkeden, giden de bu yüzden Gitmiştir zaten' diyordu kalın kitaplar yazan adam Belki de biz terketmiştik onları, Onlar da bu yüzden gitmişti belki Hayat kendini tazeliyordu isimsiz dağlarda Terkedilmişliğin acısıyla yangın yerine dönmüştü yüreklerimiz Herşey tarumar... Kaç fırtına atlatmıştık, Sadece saçlarımız dağılmıştı Zaten hep dağınık bırakmıştık. Alışamıyorduk yalnızlıklara, Hep birileri olsun istiyorduk hayatlarımızda En azından rakımız olsun yanıbaşımızda Bir de bizden başkasının açmasına izin vermediğimiz Sigara paketlerimiz. Yetmiyordu belki, daha fazlasını istiyorduk, Ama biz bunlarla avunuyorduk... Biz hep mahzunduk... Hayat kendini tazeliyordu isimsiz dağlarda. Kendimizi kandırıyorduk aslında, Yalnızlığa alışık değildik. Tek odalı havasız evlerde hep geçmişi aradık, Tanıdık bir sesin kulaklarımıza dolmasını bekledik, Kapının çalmasını, Halimizi soracak birilerinin ansızın çıkıp gelmesini bekledik Sessiz gecelerde. Hiçbiri olmadı halbuki, Biz hep yalnız yaşadık. Yüreğimizi burkuluyordu akşamüstü sohbetlerinde, Dinlediğimiz şarkılar da yalancıydı 'yıllara rest çektim' dediklerinde Yaşanan yıllara rest çekilmiyordu, Onlar yanıbaşımızdaydı, elimizi uzatsak ulaşacaktık.. Uzanacak gücü bulamıyorduk, Nereden geldiğini bilmediğimiz bir utançla... 'Yolcu girişlerindeki' vedayı unutamıyorduk, Gözlerimiz buğulanıyordu eski evin sokağına girdiğimizde, Hayat kendini tazeliyordu isimsiz dağlarda, Şimdi sıra bizdeydi,Üzerimize kara bir şal gibi serilen Utangaçlığımızı yırtmanın zamanı gelmişti Kendimize ait gerçek bir hayatı yaşamanın zamanı gelmişti Hayatı yüreklerimizde bir kez daha tazelemenin zamanı gelmişti, geçiyordu... Biz bu hayatı böyle devam ettiremezdik, Hayatı tazelemeliydik , Ve yeniden mutlanmalıydık Hayat kendini tazeliyordu isimsiz dağlarda, Biz geride durmamalıydık....

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.