Senin Ardından

Gözyaşlarım ulaştırırken Ağıtlarımı gökyüzüne Ben yıkılan bir çocuk oluyorum... Seni bırakmak mecburiyeti Bu yıkık kentin acımasız dağlarına Beni kahrediyor... Artık sen yoksun yanımda Ellerimi tutmuyor ellerin Gözlerin tatlı tatlı gülümsemiyor. Efkarımıza bir sigara sunmuyorsun artık Artık bakmıyoruz konuşan insanlara Bahane sunmuyoruz duygularımızı gizlemek için Artık Gülmüyoruz Artık eğlenmiyoruz Artık ağlamıyoruz da birlikte. Sen yoksun ya bu şehirde Kuşlar inadına uçar oldu Çiçekler inadına güzel Sen yoksun ya Hayat inadına yaşanıyor Sen karanlığın koynunda Bir gözyaşı yalnızlığı yaşarken Ben soğukluğunu tadıyorum sensizliğin Aklıma takılıyor yüzün Ben Defalarca ölüyorum Ve Ben Hatıralarınca ölüyorum Artık Yaşamak da gülümsetmiyor beni be gülüm... Sahi kim öldü? Nefes almayan sen mi? Aldığı nefesi sensiz ciğerlerine doldurmak zorunda kalan Ben mi? Sahi ölen hangimizdi?