Anneme Mektup

Doğduğum günden beri nasihat verdin Yalan söyleme yavrum kötüdür dedin Yalan söylemedikçe ben hep ezildim Bu dünya doğruyu çekmiyor annem Kim ne derse desin kulağına takma Doğru bildiğin yolu sakın bırakma Saygıyı sevgiyi yabana atma Ben bunları yaptıkça üzülüyorum Yüzünden gülücüğün eksik olmasın Evinde olan,biteni kimse duymasın Seni ilgilendirmeyeni kulağın duymasın Dediklerini yaptıkça kırılıyorum seni dinledikçe yoruluyorum Kapına geleni sakın boş çevirme Bilmediğin bir şeyi hiç eleştirme Büyüklerin yanından selamsız geçme Sözlerini dinledikçe sevilmiyorum Bu dediklerin çok eskidenmiş Şu yalan dünyanın çarkı delinmiş Doğruya giden yol hep engellenmiş Sözlerini dinledikçe gülemiyorum Dost diye sır verdim yayıldı gitti Taş diye sır verdim kırıldı gitti Dost bildiklerim arkamdan itti Benim böyle yaşamak zoruma gitti Senin gibi kimse görmüyor annem Derdimi hiç kimse bilmiyor annem Kalbim sancıyor dinmiyor annem Senin kadar kimse sevmiyor annem