بخش ۳۹

به ایرانیان گفت هنگام من فراز آمد و تازه شد کام من بخواهید چیزی که باید ز من که آمد پراگندن انجمن همه مهتران زار و گریان شدند ز درد شهنشاه بریان شدند همی گفت هرکس که ای شهریار که را مانی این تاج را یادگار چو بشنید دستان خسرو پرست زمین را ببوسید و برپای جست چنین گفت کای شهریار جهان سزد کآرزوها ندارم نهان تو دانی که رستم به ایران چه کرد به رزم و به بزم و به ننگ و نبرد چو کاووس کی شد به مازندران رهی دور و فرسنگهای گران چو دیوان ببستند کاووس را چو گودرز گردنکش و طوس را تهمتن چو بشنید تنها برفت به مازندران روی بنهاد تفت بیابان و تاریکی و دیو و شیر همان جادوی و اژدهای دلیر بدان رنج و تیمار ببرید راه به مازندران شد به نزدیک شاه بدرید پهلوی دیو سپید جگرگاه پولاد غندی و بید سر سنجه را ناگه از تن بکند خروشش برآمد به ابر بلند چو سهراب فرزند کاندر جهان کسی را نبود از کهان و مهان بکشت از پی کین کاووس شاه ز دردش بگرید همی سال و ماه وز آن پس کجا رزم کاموس کرد به مردی به ابر اندر آورد گرد ز کردار او چند رانم سخن که هم داستانها نیاید به بن اگر شاه سیر آمد از تاج و گاه چه ماند بدین شیردل نیک خواه چنین داد پاسخ که کردار اوی به نزدیک ما رنج و تیمار اوی که داند مگر کردگار سپهر نماینده کام و آرام و مهر سخنهای او نیست اندر نهفت نداند کس او را به آفاق جفت