Fahri Amca Ve Öğrencisi

"Günlerden erken bir Pazar akşamı sabahın yorgun evleri, güneşini bekledikleri zaman Yeni bir dünya için savaştıklarında "dedi; Yaşı yetmiş beş olan ,uzun sakallı ve tombul vücuduyla ve insanı etkileyen sesiyle Fahri Amca öğrencisi döndü sonra hocasına utanarak birazda üzgün bir yüz haliyle : "Elbet ,yeni bir dünya …"dedi baktı hocasının mavi gözlerine uzun uzun Eğdi başını ve başladı anlatma ya: "Bizim köyü bilir misiniz?Nereden bileceksiniz? Bizim köyde bir insan bir insana selam verir her daim Bizim köyde yoktur ayakkabısı yırtık bir adam Lakin bunların hiç birine sahip olmadık uzun zaman Lakin asla selam almadık birinden Yani;sevgili hocam uzun bir zamanın kırık adlarıydı selamladıkları Ağalar,beyler,Paşalar,mollalar,hocalar,büyücüler…" Fahri Amca öğrencisine dönerek sanki onu hiç dinlememiş gibi şunları söyledi: "Ağrı'dan İzmir'e,Erzurum'dan Karsa ve yedi tepeli İstanbul'a kadar uzanacak Kızıllığı görünce selamlayacak Maviliği alkışlayacak ve haykıracak dünyaya onlar " Sözüne başlamadan öğrencisi, "korku yok ki onlar için yüreklerinde aşkı taşımaktalar Üzülmek yok ki onlar için ellerinde orak taşımaktalar Ve emeği alıp yanlarına uzun bir yolculuğa çıktılar" Öğrencisinin gözleri dolmuştu Yere bakıyordu ve aklında bir yerde annesini anımsadı Annesinin onun için verdiği emeği hatırladı Ağlamaklı bir ses tonuyla hocasına döndü "günler uzun bir gelecek getirecekse eğer Günler vurgun geçirmeyecekse derin suda Günler kararmayacaksa umutsuzca Günler hatırlamayacaksa mayıs aylarını Ve eylülleri Günler utanmayacaksa yaşadıklarından Günler ağlamayacaksa gidenlerin ardından Ölüme boyun eğmeyecekse eğer…" Sustu daha fazla devam edemeyecekti öğrencisi Fahri Amcaya döndü Onun da gözleri dolmuştu Şimdi ağlıyordu ikisi de Son sözü Fahri Amca aldı: "günler uzun olur elbet Günler getirir geleceği Günler karanlığı yararken açılır kızıllığı Yeryüzüne vurduğunda aydınlık Nâzım Hikmet doğar