Feridun Düzağaç

dokunduğum en sıcak ağustos akşamısın gezindiğim avare bir deniz kıyısı en güzel mehtap sensin denize dost aradığım bulunmuyan haykırdığım duyulmayan…

bir yanım sana çırpınır bütünüm boğulur sende zincirini kırdı arsız aşk üzerimde demirden perde…

yıkayınca geçmiyor kokun kokumu yitirmekten korktum ışığı en güzel aldığım yerdeydim kalbin…

alev alev yanıyorum buzlarım çözülüyor aşka gardım düşüyor tutamıyorum korkuyorum bakışların çarpınca bana…

ne kadar yol gitsemde uzak hep uzak uzar gider bu hikaye enseme vur tak lokmamı al…

hiçbir şeyi senin kadar istemedim ama yetmiyor ne kadar istesemde gözlerindeki resmin gitmiyor…

ya yağmur yağıyordu ya da güneşin dansı vardı ayrılanlar olmuştur ab ya da ilk kez sevişenler vardır…

yağmurda tanıdım seni yağmuruda sevdim seni de seni yağmurdan çok bak denizin ortsındayız rüzgarlar altında…

ne konuşuyor bu insanlar ne kadar uzak kelimeler anlamdan aynama bir yabancı sızmış bakıyor bana uzaktan…

bir ince pusudayım, yolumun üstü engerek bir yolun sonundayım sessizce tükenerek…

Aşık olmuşum dünyaya düşmüşüm Kuş olmuşum hep sevdaya uçmuşum Yaşım başım almışım sevmişim evlenmişim Daha baba olmadan babamı yitirmişim…

bir gün ölürsem hiç istemeden beni bir ağacın altına ama denizi de görsün bırakın…

gece biterken yıldızlar giderken kelimeler biterken söylenmedik sözler bile tüm anlamlar biterken sen başlarsın…

sokakları adımlasam, oturup şiir yazsam odamı boyasam rengine bitmiyor, bitmiyor canım, bitmiyor gece sözlerin senin değil, susmak ağartmaz seni…

ben bir zaman kaybıyım, beni boşver hocam! düşlerimden geçenleri kitaplarda bulamicam hangi deniz nereye dökülüyor bana ne, ben içimde boğulurken...…