Boşluğa Düşmek

emdim karanlığı üşüdüm senden düştüm boşluğuna eski zamanın ne bu geceleri ağlamak sensiz ne bu acıları taşımak bir sır zaman süt emiyor memelerinden kanın birikiyor sıcak küllerde kül tutuştu saçının yangınından birikti orada bütün ırmaklar koptu kıyametim son baharından emdim karanlığı üşüdüm senden düştüm boşluğuna eski zamanın dağınık gülüşün hicran katıyor güz yanığı yemyeşil gözlerime usul usul aktın damarlarıma bükülmez bileğim koptu kolumdan en tenha yerinden vuruldu kalbim yandı şahdamarım bakışlarından ağlayışın azgın isyanın yangın nefretin dönüştü bir yanardağa düştüm boşluğuna eski zamanın emdim karanlığı üşüdüm senden