Yok

Mevlana söylemiş sözü: "Ne insanlar gördüm üzerinde elbise yok, Ne elbiseler gördüm içinde insan yok" Diyelim hele, Birde biz, dokunalım azıcık ince bele; Belki de bizimle sıradan da olsa, Mısralar daha farklı gelir dile: Ne insanlar gördüm, adam gibi adam, Ama giyecek elbisesi yok. Ne, afili duran elbiseler gördüm İçinde küçücük bir insan bile yok. Köşeli köşeli konuşulan ne sözler gördüm Hiçbirinin aslı değil, astarı bile yok. Ne kabadayılar gördüm Korkudan donuna yapacak vakti yok... Ne yürekler gördüm Herkese tepeden bakıp, Küçücük bir noktayı bahane edip, Sevgi ve hoşgörüyle çağlayan yürekleri paralıyor. Zorbalık, dedi kodu, iftirayla Kendini düzeltmeyip, Hep başkalarına çaldığı karayla, Belli ki cehenneme kapı aralıyor. Ne yürekler gördüm Büyük küçük herkese karşı çağlıyor. Kurtla kuzu dost olmuş, yürekleri dağlıyor. Ne yürekler gördüm yalnızlıktan Ya da acziyetten ağlıyor. Ne insanlar gördüm, Onlar tıka basa tıkınırken, Kiminin açlıktan karnı ağrıyor.