Erguvan Ağacım

Erguvanım ağacım Doya doya koklanma, seyir zamanın Geldi geçti bile hiç anlamadan. Bizler hay huy içinde yaşarken! Ben yine Yine dört mevsim mi Bekler olacağım Güzelliklerine kavuşmak için? Özlemlerimle. Hiç de öyle az bir zaman değil be Erguvan ağacım. Üç yüz altmış beş gün, oniki ay, Elli iki hafta! Yine o günlerin gelmesini gözleyeceğim. Serpilen endamını seyreylemek için Bürüneceğin o güzelim renklerinle. Az değil be erguvan ağacım Az değil inan bana. O günlere ya ulaşılır ya da ulaşılmaz. Ya kısmet. Anlaşılan o ki, Demiri tavında döveceksin. Dilberi çağında seveceksin. Çiçekleri de deminde koklayacaksın doyasıya. Seyredip duracaksın hazla. Her şey zamanında Değil mi erguvan ağacım? Sevmek de sevilmek de. Yoksa, sen de bakar kalırsın öylesine Geçen giden güzelliklerin ardından. Baka kalırsın bir başına. Değil mi erguvan ağacım. Senin de beklediğin var mı? Bizim beklediğimiz bahar gibi. Sen bana bakma Sana takıldığıma hiç aldırma. Sen yine bahar gelince Boğazın güzelliklerine dal, O alımlı halinle Yine mest et gönülleri renklerine renk kat Tabiat ananın. Ama beni rahat bırak erguvan ağacım Ben de seni seyredeceğim Hem de doyasıya. Yine kısmet olursa. Ama, söz ver bana Gelecek mevsim Öyle acele etmeyeceksin Değil mi gitmek için Erguvan ağacım. Söz ver bana.