Özlem

Bir gün oturursun asmalı kahvenin asırlık bahçesinde Özlersin geçen güzel günleri Elinde baston pamuk sakallarında yorgunluklarınla Gözünden süzülür iki damla yaş Kalırsın tek başına eski hatıralarınla Getirirsin aklına yeşil gözlü bukleli kızı Kalbini ilk defa çalan Seni dertlerle karanlıklarla arkadaş yapan Nefesin duracak gibi olur Başlar içinde aniden bir sızı Bir gün özlersin gençlik yıllarını Ele avuca sığmayan günlerini İçin burkulur kalbin kor olur Gömersin kalbine hatıralarını sevgililerini Yanında dolaşır minnacık çocuklar Dede derler sana cin cin sesleriyle Yaşamın sonbaharındasın yağmış yağmurlar Fırtına misali geçer gönlünden elma şekerli günlerin Bir gün gelir kalkamazsın yataktan Okunur başında fatihalar Dilin dönmez anlatamazsın derdini tasanı hasretini Göçersin bu dünyadan Bırakırsın geride sevdiklerini