فروغی بسطامی

از کشت عمل بس است یک خوشه مرا در روی زمین بس است یک گوشه مرا تا چند چو کاه گرد خرمن گردیم چون مرغ بس است دانه ای توشه مرا

یک عمر شهان تربیت عیش کنند تا نیم نفس عیش به صد طیش کنند نازم به جهان همت درویشان را کایشان به یکی لقمه دو صد عیش کنند

آشفته سخن چو زلف جانان خوش تر چون کار جهان بی سر و سامان خوش تر مجموعه عاشقان بود دفتر من مجموعه عاشقان پریشان خوش تر

تا دل به هوای وصل جانان دادم لب بر لب او نهاده و جان دادم خضر ار ز لب چشمه حیوان جان یافت من جان به لب چشمه حیوان دادم

گاهی هوس باده رنگین دارم گاه آرزوی وصل نگارین دارم گه سبحه به دست و گاه زنار به دوش یارب چه کنم کیم چه آیین دارم

بگذار که خویش را به زاری بکشم مپسند که بار شرمساری بکشم چون دوست به مرگ من به هر حال خوش است من نیز به مرگ خود به هر حال خوشم

تا دست ارادت به تو داده ست دلم دامان طرب ز کف نهاده ست دلم ره یافته در زلف دل آویز کجت القصه به راه کج فتاده ست دلم

بگذار که تا می خورم و مست شوم چون مست شوم به عشق پا بست شوم پابست شوم به کلی از دست شوم ار مست شوم نیست شوم هست شوم

تو مردمک چشم من مهجوری زان با همه نزدیکی ات از من دوری نی نی غلطم تو جان شیرین منی زان با منی و ز چشم من مستوری

دوشینه فتادم به رهش مست و خراب از نشیه عشق او نه از باده ناب دانست که عاشقم ولی می پرسید این کیست کجایی ست چرا خورده شراب

تا قبله ابروی تو ای یار کج است محراب دل و قبله احرار کج است ما جانب قبله دگر رو نکنیم آن قبله مراست گرچه بسیار کج است

فرموده خدا بزرگی آیین من است تمکین شهان ز فر تمکین من است فرمانده اختران به صد جاه و جلال فرمان بر شاه ناصرالدین من است

این دل که به شهر عشق سرگشته تست بیمار و غریب و در به در گشته تست برگشتگی بخت و سیه روزی او از مژگان سیاه برگشته تست

آمد مه شوال و مه روزه گذشت وایام صیام و رنج سی روزه گذشت صد شکر خدا که روزی روزه ما گاهی به غنا و گه به دریوزه گذشت

تا دل به برم هوای دل بر دارد افسانه عشق دل بر از بر دارد دل رفت ز بر چو رفت دلبر آری دل از دل بر چگونه دل بر دارد