Another Birth

A dark and chanted verse is what I am Forever bearing you In myself imbued with you Forth to the morning of eternal burgeonings and blooms Oh yes I drew you through this verse oh breath Oh yes I drew you through This verse and crafted you To seas to trees to fire I grafted you. Life may be A street crossed by a woman with a basket every day Life may be Rope for a man who hangs himself from a branch. Life may be a child coming home from school. Life may be a cigarette lighting Up in the narcotic pause between lovemaking and love made Or the dazed gaze of a passerby Tipping his hat to a passerby With a senseless smile and a Good Morning. Life may be that cloistered moment When my gaze comes to ruin in your pupils Wherein there lies a feeling Which I shall blend With the moon's impression And the night's perception. In a room the size of loneliness My heart the size of love Looks at the simple pretext of its happiness, The vase's flowers, their beautiful decay, The sapling that you implanted in our garden And the canaries' song Wide as a window frame. Oh My lot is this My lot is this This sky abducted from my sight by a hung curtain, This passage down a deserted stairway To retrieve something from amid the rot and banished thoughts. My lot is a sad promenade in nostalgia's garden, My lot is to catch my death in the despair of the voice that says to me 'I love Your hands.' I shall plant my hands in the garden And I will grow I know I know oh I know And in my hand's inkstained hollow The swallow Shall lay its eggs. I shall wear A pair of cherries as ear-rings And dress my nails with dahlia petals There is an alley where Boys who were in love with me even now Linger with the very unkempt hair and lanky legs Recollecting the innocent smiles of a little girl The wind blew away one night. There is an alley my heart Has stolen from my childhood's neighborhood A form journeying along time's line Inseminating time's dry line with form A form aware of an image Back from a mirror's feast And that is how it is That somebody dies While someone abides None who fish In the tiny stream that drains out into a ditch Can ever fish up a pearl. I Know a sad little ocean sprite Down in her watery haven Who oh so softly Plays her heart through a flute, A sad little sprite Who dies from a kiss at night To be born from a kiss at dawn. Translated by A.Z. Foreman The Original: تولدى ديگر فروغ فرخزاد همه هستي من آيه تاريكيست كه ترا در خود تكرار كنان به سحرگاه شكفتن ها و رستن هاي ابدي خواهد برد من در اين آيه ترا آه كشيدم آه من در اين آيه ترا به درخت و آب و آتش پيوند زدم زندگی شاید یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن میگذرد زندگی شاید ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه میاویزد زندگی شاید طفلیست که از مدرسه بر میگردد زندگی شاید افروختن سیگاری باشد ، در فاصلهء رخوتناک دو همآغوشی یا عبور گیج رهگذری باشد که کلاه از سر بر میدارد و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی میگوید ' صبح بخیر ' زندگی شاید آن لحظه مسدودیست که نگاه من ، در نی نی چشمان تو خود را ویران میسازد ودر این حسی است که من آن را با ادراک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت در اتاقی که به اندازهء یک تنهاییست دل من که به اندازهء یک عشقست به بهانه های سادهء خوشبختی خود مینگرد به زوال زیبای گل ها در گلدان به نهالی که تو در باغچهء خانه مان کاشته ای و به آواز قناری ها که به اندازهء یک پنجره میخوانند آه... سهم من اینست سهم من اینست سهم من ، آسمانیست که آویختن پرده ای آنرا از من میگیرد سهم من پایین رفتن از یک پله مترو کست و به چیزی در پوسیدگی و غربت و اصل گشتن سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست و در اندوه صدایی جان دادن که به من بگوید : ' دستهایت را دوست میدارم ' دستهایم را در باغچه میکارم سبز خواهم شد ، میدانم ، میدانم ، میدانم و پرستوها در گودی انگشتان جوهریم تخم خواهند گذاشت گوشواری به دو گوشم میآویزم از دو گیلاس سرخ همزاد و به ناخن هایم برگ گل کوکب میچسبانم کوچه ای هست که در آنجا پسرانی که به من عاشق بودند ، هنوز با همان موهای درهم و گردن های باریک و پاهای لاغر به تبسم های معصوم دخترکی میاندیشند که یک شب او را باد با خود برد کوچه ای هست که قلب من آن را از محل کودکیم دزدیده ست سفر حجمی در خط زمان و به حجمی خط خشک زمان را آبستن کردن حجمی از تصویری آگاه که ز مهمانی یک آینه بر میگردد و بدینسانست که کسی میمیرد و کسی میماند هیچ صیادی در جوی حقیری که به گودالی میریزد ، مرواریدی صید نخواهد کرد . من پری کوچک غمگینی را میشناسم که در اقیانوسی مسکن دارد و دلش را در یک نی لبک چوبین مینوازد آرام ، آرام پری کوچک غمگینی که شب از یک بوسه میمیرد و سحرگاه از یک بوسه به دنیا خواهد آمد