شمارهٔ ۱۵۹

نکویی گرد بادست این که بر من خاک می بارد سرود ناله من خاک را در رقص می بارد چه حاجت من بگویم عذر رسوایی تو رخ بنما ترا هرکس که می بیند مرا معذور می دارد به آزار دل زارم مشو مایل که در شب ها به آه و ناله طبع نازنینت را نیازارد تو آتش پاره من خار و خس قرب تو چون خواهم چه رنجم از رقیب گر مرا پیش تو نگذارد دلم تا زنده باشد کار او این بس که هردم جان ز لب های تو بستاند به چشمان تو بسپارد نمی دانم چه بختست این که دل در مزرع هستی ندارد بهره غیر از تأسف هرچه می کارد فضولی گرد کویش می کند شب تا سحر افغان به امیدی که او را از سگان خویش بشمارد