شمارهٔ ۱۹

بهار آمد صدایی برنمی آید ز بلبل ها مگر امسال رنگ دلربایی نیست در گل ها گل آمد نیست میل سیر گلشن نازنینان را پریشان کرد گل های چمن را این تغافل ها چو رغبت نیست در عاشق چه سود از آنکه محبوبان برافروزند عارض ها برافشانند کاکل ها درین موسم چرا دل ها مقید نیست در گلشن مگر زنجیرهای زلف نگشادند سنبل ها چو غنچه صد گره دارد دل از غم وین غم دیگر که دوران در گشاد هر گره دارد تعلل ها ازآن بگرفت در بر آب را گلشن به صد عزت که پیدا کرد از اقبال او چندین تجمل ها فضولی رهگذار عشقبازی صد خطر دارد شروع این طریق صعب را باید تأمل ها