شمارهٔ ۳۴
ف فضولی بغدادی
0
Altın Yaprak
نشان تیر آهم گشته ای ای آسمان شب ها
ترا بر سینه پیکان هاست هرسو نیست کوکب ها
دل بی خود درون سینه دارد فکر زلفینت
بسان مرده ای کش مونس قبرند عقرب ها
خطست آن یا برآمد دود دل از بس که محبوبان
زدند آتش به دل ها در زنخدان ها و غبغب ها
جفا را از معلم یاد می گیرند محبوبان
ز مکتب هاست فریادم که ویران باد مکتب ها
ز خاک رهگذر هر ذره ای را شهسواری دان
که بر دل داغ ها دارد ز نقش نعل مرکب ها
فکندی عکس در می گشت رشکم زآنکه می ترسم
نهی لب بر لب ساغر رسانی بر لبت لب ها
چه شد یارب که در شب های تنهایی نمی یابد
فضولی کام دل هرچند می خواهد به یارب ها
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş