شمارهٔ ۳۶

از آن رو دوست می دارم خط رخسار خوبان را که بهر الفت ایشان سبب دانسته ام آن را جفاها می کشیدم بنده آن خط مشکینم که بر من کرد ظاهر صدهزاران لطف پنهان را کنون دل می تواند کرد سیر باغ رخسارش که پوشید آن خط مشکین سر چاه زنخدان را از آن خط معنبر هر سر مویی زبانی شد صلای خوان وصلش داد دل های پریشان را نمی سوزد دلم را با جفا تا گرد خط پیدا شب آمد کرد زایل گرمی خورشید رخشان را ز خط مصحف رخسار او ای دل مشو غافل گر این آیت مسلمان ساخته آن نامسلمان را فضولی نیست غیر خط رخسار پری رویان طلسمی کآشنا با هر پری می سازد انسان را