شمارهٔ ۴۹

ف فضولی بغدادی
0 Altın Yaprak
هست می گویند خالی آن غدار آل را چشم کی برداشتم ز ابرو که بینم خال را چشم بگشادی ندیدم مرغ دل را جای خود غالبا شد صید آن شبها ز مشکین بال را ای بهر نوک مژه برده دلی در خواب او جمع کن یک لحظه دلهای پریشان حال را هفته شد دیدن آن مه نشد روزی مرا آه اگر زین گونه در غم بگذرانم سال را گفتمش با قد خم زان خال دور افتاده ام گفت با کی نیست گر نقطه نباشد دال را با تو خوش حالیم در دشت جنون ای دود آه کم مفرما از سر ما سایه اقبال را می جهد چشم فضولی وین ز موج اشک نیست غالبا می بینم آن رخسار فرخ فال را

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.