Sentez-

Hüzün adres değiştirir zamanla , benden geçer, sana göçer sevdiğim Atilla Altar Erdağ -------------------------------------------------------------------------------- /…ah benim sancım ah benim ‘bir kendine’ çaresiz merhemim!/ seni ilk gördüğümde ters giden birşeyler vardı anladım olmayanı özlerken bulmuştum seni yokluğunu varlığının kimsesizliğiyle yokluyordun cehennemi boylarken cenneti düşleyip rüzgar gülünü güneşle çeviriyordun kendi iç savaşında unuttuğunu varsayarken karşına ilk çıktığı an sevgili mağlup bir ülke gibi apansız devrildin şahidim, gördüm, delirdin! seni ilk gördüğümde ters giden birşeyler vardı anladım yukarıya akan nehirler gibiydin titrerken bile hiçbir şeye şaşırmıyordu gözlerin tövbe edip yeniden günaha bulaşıyordun saatin hep geriye akması gibi bakire yalnızlığının soluğunda çığlığını saklarken suskularda bir kırlangıç gibi ürküyordun sesinden gölgene gizliyordun eşsiz acılarını seni ilk gördüğümde ters giden birşeyler vardı evet ilk gördüğümde sakladığın aklının heybeti gibi derin kördüğüm hikayeni ilk gördüğümde anladım sevmeye en çok sen geç kalmıştın derse yetişirken beslenme çantasını evde unutan bir çocuk gibi mazide unutmuştun aşkı vakitsiz yakalanmıştın imtihanlara, belki intiharlara sevmek bu kadar (mı) uzak! olamazdı oysa; bir damla suyla yetinecektin gözün yoktu okyanusta kurudun iklim kargaşasında parantez içinde sentez şimdi asi bir bumerang en derin kuyuda salkım söğüt incecik bir sevda sancıda yorgun bir veda el/ve/da merhaba! fulya/ocak2011