Münacat

Ya Rab kerem it ki hor ü zârum Dergâha besî ümmîd vârum Toprakdan eyledün bir insan Müstevcib-i akl û kâbil-i cân Ger cân ise hâk-ı dergehindür Ver akl ise sâlîk-i rehindür Men cân içide gülşen-i hârum Ve yine atil-i pür gubârum Nem var kim lâf idem özümden Mehv eyle benüm özümden Ol gün ki yok îdi bende kudret Kıldun mana gaybetümde rağbet Can virdün ü sâhîb-i idil itdün İdrâk-ı umûra kâbil itdün Çün akl ile can emânetündür Mende eser-î inâyetündür Bunlârı menümle zâri kılmâ Bir nîce azîzî hor kılmâ Tâ kim bu makâmı terk idende Senden mene azm îdüp gidende Menden ceza île gitmesünler Dergâha şikâyet itmesünler Şom olmasun onlarâ visalüm Olmasun onlardan infiâlüm