Hatırlasam

Masada bardaksız bir çay tabağı İçinde yanmış bir kibrit Ve külleri Kenarında duran sigaranın Bir gariplik çökmüş üstüne Ne varsa geride bıraktığın Ne benden çok ne benden az Tatmışlar hepside tadını yalnızlığın Resmine baktım ağladım biraz Biraz acı çektim biraz hasretlik Unutmuşum nasıl bir şey olduğunu Hatırlasam gülecektim Kapı ardına kadar açık Gardrobun boş Yerinde yeller esiyor mektupların resimlerin Bir tek kahve fincanın kalmış Hala duruyor üstünde parmak izlerin Pas tutmuş çatallar, kaşıklar Tabakların hepsi kırılmış Bütün köşeleri parsellemiş örümcek mafyası Ve yağmalamışlar bütün mobilyaları tahtakuruları çiçekler bir bir kurumuş saksıda silinmiş odalardan güneşin esamesi sevgi gerekti olsa verecektim unutmuşum nasıl birşey olduğunu hatırlasam sevecektim bu gün yirmisi mart'ın yani son durağı yalnızlığın artık hesaplamıyorum kaçıncı senesi ayrılığın… paslı gözlerle camdan dışarıya baktım biraz korkuyla biraz ürkek birazda unutkan… devir vakti gelmiş hesabın ve sonu acının unutmuşum nasıl bir şey olduğunu yaşamanın hatırlasam yaşayacaktım