Kırık Yalnızlık

figânlarımı topuktan saçlarıma kadar örtünüp de yatıyorum her gece yatağıma ve her sabah ayak ucuma yaslanmış ayrı bir sus'la uyanıyorum; sevişemeyişlerimin doğurup da bıraktığı. her ne kadar görmezden gelsem de sevgilim her şey gittiğini söylüyor bana her şey bittiğini. sonu belliydi oysa dilde üç kalpte beş haneli mecâz bir aşktı bu Rabbe ihbar edilmeyi bekleyen, sanki her an yaka paça alınıp götürülecekmişim gibi bir aşktan diğerine diken üstünde oturuyordum her şiirimin, kaçamıyordum da her köşe başı tutulmuştu bir başka aş(ı)k tarafından sanki ve şahdamarı kesillip de bir kenara atılan tüm aşklar neredeyse benden bilinir olmuştu artık hemen robot resmi çizilirdi kalbimin asılmak için her aşığın matemli gözlerine her şeyi geçtim yağmur kuşları bile intihar etmek için boyunlarına taş değil de sırf kalbimi bağlamak için böyle göç etmeye başladılarsa yanaklarıma ve ben el edip durduramıyorsam onları sen gerçekten gitmişsindir sevgili gerçekten bitmiştir! biliyorum, okumayı değil de yaşamayı bir türlü sökemediğim bu aşktandır aramızdaki kekeme ayrılık!