Bir Kayıp, Bir Anne ve Bir Ders

G Gökçen Duran
0 Altın Yaprak
(Acı çeken annelerimize en içten duygularımla. Dilerim ki acıları sonsuza kadar sürmez) En acı veren şeylerden biridir kaybetmek Kaybettiklerimiz, kendi acılarıyla ders verir Hayatta kalanlara, yavaş yavaş Kaybettiklerimizin kendileriyle örtüşen Karşılıkları vardır hayatta Onları yaşadıkça, onlara rastladıkça Acı çekeriz. Ama hiçbir acı sonsuza kadar sürmez. Birileri hep durak yapar hayatımızda Önce gelir. Geliş güzeldir, mutlu eder bizi Zamanla alışırız ona, hayatımızda bir yer edinir Sonra gider. Gerisinde bir boşluk bırakarak Bizde uzaklaşan her şey Bizden bir parça da olsa Hayat, kaybettiklerimizle ders verir bize Hem de yüzümüze tokat atarak Kanayan yüreğimizi iki misli kanatarak. “Hayat böyle bir şey olsa gerek” Kaybetmiştik Bizden bir parçaydı o Umutlarımız ona asılıydı, Varlığı sevinç getirmişti bize Ölümü hüzün ve gözyaşı Umutlarımız, yarınlarımız, onunla gömüldü Ölüm sessizliğine... Geri de onun hayata yansımaları kalmıştı. Her ölümün geride bıraktığı Derin bir sessizlik ve boşluk kalmıştı. Bir şeyin kaybının anlamının derinliğini, Hayatın ta kendisi sunar insana Birilerini kaybetmenin anlamı, Yaşarken çarpar yüzümüze Tanrı insana acılar verir önce, Sonra acıları yatıştırıcı dersler, Bir Pazar günüydü, Yürüyordum sokakta Çevremdekilerin gölgeleri, Sokağa düşüyordu. Kalabalık içinde yapayalnızdım. Bir ses beni derin düşüncelerimden uyandırdı: “ Bana yardım edebilir misin? Evladım! ” diyordu, Elinde iki süt bidonu, sırtında Yılların ağırlığından daha ağır bir çuval, Beli iki büklüm, dili lal Sırtından aldım çuvalını, Gideceği yere kadar, taşımak için. Ağırlığını görünce şaşırdım. Bu yaşta ve bu bedenle, Nasıl taşıyabiliyor bu yükü! Anladım ki! En ağır yük hayatın ta kendisidir. Yoksul insanlar için. Yanından arabalar geçiyordu. Onun görüntüsü her gün gidilen Resim sergilerindeki tablolardan, Çok daha anlamlı bir tabloydu. Arabalarının camlarına, kartondan bir yaşam Koymuştu herkes! Anlamlandıramıyorlardı, yanı başlarındaki Bu tabloyu! Hep bir şeyler yitirdik Bu yitirdiklerimiz içinde en çok yitirdiğimiz, Bu insanları fark etmeyen, Görme duyusudur, sanırım. İçi sıcacık arabalar, içinde kadınlar, erkekler, çocuklar... Eşyaları bagajlarında, Yük olmadan sırtlıyorlar hayatı! Hayat onlar için “ Kendim” merkezli. Yürüdük bir süre, Yüzünü kaldıramadı, Bakamadı bile yüzüme, İki büklüm beli engelliyordu onu Biri iki soru sordu. Arkasından derin bir sessizlik. Duygulandı Buğulandı, gözleri Ağlıyordu yanımda sessizce Sırtındaki yük ağırlığıncaydı. Yere düşen her damla yaşı, Hem ağlıyordu, hem de anlatıyordu. Süt satmaktan utanan evlatları varmış. Kendisine yardım etmiyorlarmış. Onun deyimiyle birer hayırsız evlat Bizim dün yitirdiğimizi! O, çoktan yitirmişti, yüreğinde Hayatta olanları yüreklerde yitirmek Bu olmalıydı. Titreyen dudaklarından, dualar yükseldi Sonsuz boşluğa Durağa gelmiştik, döndü ve baktı yüzüme “ Tanrı hayırlı bir evlat nasip etsin sana.” Dilerim ki yaşlanınca, talihin benzemez, bana! Ayrıldım yanından Yüreğimiz yarısı onda kaldı, Yarısı yitirdiklerimde Anladım ki, Hayat, kaybettiklerimizle yine hayatta ders veriyor bize Tanrı insana acılar verir önce, Sonra acıları yatıştırıcı dersler.

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.