Barış'a 2

Dağlarımız yıkıldı Gül pembe çoktan soldu Osman müebbet yatıyor Süleyman obez oldu Hala kızı Zehra bu şehre uğramıyor artık Bırak domatesi, biberi Tavuğun bile kimyasını bozdular. Nerede o günler nerede Barış Abi. Bizim sarıkız, minik buzağıyı çoktan sütten kesip Ünlüler çiftliğinde keçileri kaçırdı. O kızdan çoktan vazgeçtim Ceket giymiyorum artık. Bu tekerine çomak sokulası şehri bırak Köylerde bile dut ağaçları kesiliyor artık Aşı boyalı, ahşap evleri birer birer yıkıp Çok katlı mezarlar yapıyorlar Ve hiç kimse yoksul birine Bir bardak su bile vermiyor artık. Bütün değerlerimizden vazgeçtik 40 yılda bir yapılan ev ziyaretlerinde Süslü bardaklardan Amerikan kahvesi içiyoruz artık. Bizlere hayatı anlatmaya çalışan öğretmenlere Acılarla halay çektiriyor Sahipsiz çocuklar. Ne çocukluğun değeri kaldı Ne gençliğin Ne de geçmiş yaşına Bir bardak suluk saygı. Günler bir bir geçiyor Şu acımız dinmiyor Sen derin uykuda iken Barış Abi Yüreğimiz kanıyor. Tüm gözler yaşlı Kalbimiz buruk Unutmadık Unutamadık seni...