ابوسلیک گرگانی

در جنب علو همتت چرخ ماننده وشم پیش چرغ است

به مژه دل ز من بدزدیدی ای به لب قاضی و به مژگان دزد مزد خواهی که دل ز من ببری این شگفتی که دید دزد به مزد

چنان مستغرقم در غم که مطرب اگر در غم سراید غم فزاید

خون خود را گر بریزی بر زمین به که آب روی ریزی در کنار بت پرستیدن به از مردم پرست پند گیر و کار بند و گوش دار

در این زمانه بتی نیست از تو نیکوتر نه بر تو بر شمنی از رهیت مشفق تر

از فرط عطای او زند آز پیوسته ز امتلا زراغن

ای میر بوحمد که همه محمدت همی از کنیت تو خیزد وز خاندان تو

خوش آن نبیذ غارچی با دوستان یک دله گیتی به آرام اندرون مجلس به بانگ و ولوله

بر مرادت چون نگردد تا قیامت دور چرخ کز تو در سیرند دایم مهر و ماه و دزدمه