Uccello

Hiçbir zaman bu savaş alanında ölmeyecek onlar ne kurtların gölgesi içine alacak sürülerini ne de savaşı yitirmek için bekleyen ufka değin uzlaşmış buğdaylar Hiç ölen olmayacak alçak midelerine tıkılsın diye ne de yığın yığın parıldayan gözlerinde Kimsenin bu alanda ölmediğine inanmaktansa Açlıktan titreşelim diyecekler kuru dilleriyle Hiçbir zaman ölmeyecek birbirine sarılı savaşanlar Soluk soluğa birbirine bakarak ölünmez ki hiç kımıltısız ışıksız hiçbir şey yok ellerinde salt bir at soluk soluğa bir at kalkan kalkanın ardında ışığın yaldızladığı bir miğferli göz ah ne güç ölmek mızrakların örtüsü içinde Ya bu sancaklar! işaretlerini öfkeyle sürüklemek istermişçesine göğün karanlıklarına açılmış bu sancaklar En soğuk ırmakların kenarına çizilmiş ordular sanki demirden kafatasları sıralanmış - kimse ölmeyecekmiş gibi sanki her savaşçının ağzı bir şatodur türkülerle dolu her demirden yumruk düşlerde bir çan Altından çığlıklar ne çok isterdim böyle bir savaşa katılmak! elinde parlak mızrağıyla kırmızı bayrak kara atına binmiş gümüşten bir savaşçı hiç ölmemek sonsuz olmak isterdim savaş tablosunun o yaldızlı prensi Yeni Dergi, Ağustos 1969, sayı: 59, s.126-127 Çeviri: Salih BOZOK