Avanak Aşık

ağlamakla gülmek arasında nefesimin ciğerime yetmediği o anlamsız darlıktayım bu akşam alacasında derin bir soluk alıyorum yangından mal kaçırır gibi boşuğunu doldurur gibi koyveriyorum sonra oflayarak n'etmeli diyorum ne ki sensizliğe çare kahve evet kahve getirir belki kendime koyuyorum ocağa karıştırarak beklerken sıkıntıyla birden çocukça bir hazla ismini yazıyorum cama hohlayarak dışarıda kar lapa lapa şimdi seninle hiç konuşmadan yürümek vardı bata çıka kırt kırt sesleri çıkararak gülümserken ben avanak avanak hayalimi yırtan bir gürültüyle kahve kaynadı taşarak off yaa ne zaman düşsen aklıma iş açılıyor böyle başıma adını siliyorum homurdanarak kahvenin köpüğü ocakta dibi cezvede isminin nemi avuçlarımda buğusu gözlerimde kaldı düşümdeki resim yırtıldı ama sesi hala kulaklarımda