Göç Türküsü

Acının en vahimi toprağını bırakmak Yaşamayan anlamaz zorlu göç tufanını Şaşkınlık çamurunda belirsizliğe akmak Sırtındaki sancıyla, o bozgun hazanını Tatmayanlar bilemez, o vurgun yangınını.. Susar köyünde yaşam, susar derenin sesi Okulun sesi susar, yiter yaşam neşesi Yılgın bir karanlıktır çöken dağların sisi Göremezsin ufukta sana doğan güneşi Eller bile dilemez, o vurgun yangınını. Toprakla bütünleşmek, emeğinin akarı Diktiğin bağ bahçeler, ekinlerinin kârı Atalarından kalan tortuların gül harı Değişim yaşandıkça eritmekte efkârı Kayıplar ırgalamaz, o vurgun yangınını. Göçün hüzzamlı yanı, sersefil aç karınlar Solgun yüzler yaşlılar, çocuklar ve kadınlar Denklerin yorgunluğu, güvencesiz yarınlar Ölüm değil ayrılık türküsünü yorumlar Dirençlik de önlemez, o vurgun yangınını. Savaşlar ve etkenler, heder eder eyyamı Geri getiren olmaz geçmişteki yaşamı Gizliden umut döşer her günün her akşamı Özlem ateşleriyle büyür göçerlik gamı Zaman bile silemez, o vurgun yangınını.