Güneş Aşka Doğdukça

Güneşi içen tohum şahlanır dokusunda Katıyı çatlattıkça, sevişir günle şafak Şendir bülbül yuvası güllerin kokusunda Yeşil ateş dokuyan; kınalı ellere bak Bu ne efsunlu nakış yeşil giyinir toprak. Oluşum süreci bu, ufalanır taş kaya Kök uzanır derine, gövde büyür semaya Gün olgular demlerken, gece ses olur aya Mevsim değişikliği, yeşerir solar yaprak Bahar öncesinde kış, sihir desenli kundak. Gönül gözün mutlaksa sevgiye çıkar yollar Sabır süsen çiçeği, sebat devşirir kollar Güneş aşka doğdukça evrensel kokar güller Tutkular semahında, buseye kansın dudak Gezindikçe gül bakış , yâr sinesi tapınak. Acılar dergâhında ziynettir gözyaşları Üşümeli ortamlar, uğraşı yokuşları Bir yanda umut seli, bir yanda can kuşları Aşkı yüce olanın payesi süslü duvak O ne şimşeksi çakış , sevişmeler ıpıslak. Bütünü yaşamak var, ayrıntılardan uzak Aşkın sırrına eren, boş söze vermez kulak Takıntılar kördüğüm her çözgüsü bir tuzak. Bırak ömür yol alsın, keyfin hazzına bırak Mânaya vardıkça iş, dem uçurur salıncak. Var oluş çilesinin örgüsünde her insan Mihnet çölünden geçer, bilgeliğe yol alan Hakikat deryasında, doğruyla döner devran.. Ateşte pişen kulun hoşgörüsü gül budak O ne semavi yakış, yanışlar mavi sıcak. Ne varsa aşka dair, sökün etsin fanustan İlâhi güzellikler, Mevlâna'dan, Yunus'tan Payda bölünen sevgi, payı kutsayan ustan İnsanlık âleminde bölüşüm süslü revnak Hak'ın yoluna akış, beklenilen son durak.