Bir Ömrün Nakaratı

Göremiyorum eskisi gibi yeşili ve bozkırı Ne dağ zirvelerine takılıyor gözlerim Ne de sinirleniyorum geç gelen dolmuşa Fotoğraf kareleri ıslanmıyor yağmurlarla Analar ağıt yakmıyor oğulları sağ iken Mutlak bir duruşla aynı istikamete bakarken yorgun gözler Sisler kaplıyor tüm hayallerimin kurgusunu Aynada saçlarımı taramıyorum dişleri kırık tarakla Güneş batarken bir türkü serinliği kaplıyor içimi Ve her gün doğarken bir gün ölüyor. Bir ömrün içtiması biterken bir yastıkta Yağmurlar boşalıyor biçare gözlerden Gökyüzü kan kokuyor ve sen Ömür şarkımın vazgeçilmez nakaratı dökülürken Ölüme susamışken sana kanıyorum…