Dipnot

Uçurum gözlerinden bakarken intihar denizine İki kişilik bir vurgun sandalında kaybettim seni İçimde iç çekişen sensizlik ve günlerimin çaresiz Bekleyişi ya bir vuslata gebe ya da bir cinayete Tenha sokaklarda çıldırtan bu çığlıklar Kahredesi yalnızlığı yadsıyor düşlerime Ummadığım bir sebeple mutlak bir noktaya bakan resimlerim bile kalmış kuytularda ve körolası vurgun saatleri akrebini bulurken yelkovanın açısında ben sana dönüyorum Bu kentin tüm ışıkları, Acemi bir şair parlaklığında yanarken kanayan denizlerde Sendelenen bir sandalın savruluşuyla uyanıyor yeni güne Hayatımın sol anahtarıydın sen ama hep kilitli kaldın Bense yoksul saraylarında ve salaş meyhanelerde ağırladım sabahlarımı Üstüme devrilen bu sağır duvarlar sensizliği yazıyor anlıma Altı çizili büyük harflerle yazılmış satırlara sen diye haykırıyorum Ama bağırdığım tüm duvarlar sen diye yankılanıyor Depremlerle sallanmış pişman kolonlar ve yorgun direklerle Ve kanla yazılı bir sonun, ölümün başlangıcıyım karanlıklarda Düşünü kuramadığım bir rüyanın kabusu oluyorsun Adresi belirsiz bir mektubun postacısı Gülüşün demirlemiş gözlerime ve sen susuyorsun Eksik bir ad dolanmış dilime bir türkü olmuş Sense hayatıma düşülmüş bir dipnotmuşsun…