Eylül

Beni eylül akşamlarına sor, ya da yolcusuz bir korku trenine Çünkü seni bir eylül akşamı kaybettim. Avuçlarımdan süzülüp aktın su misali Akan sulardı alıp götüren gözümdeki tebessümü Her eylül akşamı gelirsin aklıma Oysa dünyadaki herhangi biriydim senin için Ve ben üstüne titrediğim bir dağ çiçeğine yenildim Tek başıma kalakalmış bir halde uyandım geceye Neleri aldı yıllar benden neleri götürdü dönüşsüz satırlara Ummamıştım bu vurgunları her eylül akşamında Yalnızlığın vurduğu bu sahiller ve gökyüzünde parlayan bu yıldızlar Gecenin bir yarısı korkuyla uyandıran bu kabuslar Hep o eylül akşamlarından ve senden hatıra bana Ağlamayı unutan bu gözler sevmeye çekinen bir kalp ve sevdalara küskün biri kaldı geride Ne kadar sevmişim meğer seni ve kadar yalnızmış bu akşamlar Hem ağlatandın, hem mutlu eden Hem nefret ettiğimdin hem de sevdiğim Hem bulduğumdun, hem kaybettiğim Sen hiçbir şeyimdin, hem de her şeyim İşte tüm bu satırlar eylül akşamlarından aklımda kalanlar İyi ki eylül akşamları var...