Ağla Ağlayabildiğince Ey Bahar
G
0
Altın Yaprak
Ağla ağlayabildiğince ey bahar
Bak yine yağdı üstüne karlar
Döküldü yaprakların, rengin sarardı
Hani nerede şen kahkahaların?
Döşensen doğanın üstüne
Bir sarı, bir yeşil, bir mor
Susuyorsun, sen de seneye diye avutuyorsun beni
Hani dalların arasında ötüşen kuşların?
Mor menekşelerin, kızıl güllerin?
Yer altında gezindiğini bilerek
Göğüs gerdiğin, toprağında sakladığın bin bir türlü böcek
Kelebeklerin daldan dala konuşunu özledin biliyorum
Yeşil yeşil yaprakların rüzgarla olan melodisini…
Cemrelerin gelişini, her şeyin dirilişini özledin
Onu da biliyorum
Sabret ki hasretlik çektiğine değsin
Sabret ki özlemlerin dinsin
Şimdi hava soğuk, palton da yok üstelik,
Üşüyeceksin
Bazen bir kar örtüyor toprağını
Beyaz bir gelinlik gibi
Bazense ağaçların kuru dalları çarpışıyor rüzgarla
Uğulduyor sanki bu ayazı, kışı
Şimdi ağla ağlayabildiğince ey bahar!
Benim dökülen saçlarım, senin dökülen yaprakların
Yüreğimden kalemime akan her damla duygu
Kah senin karanfillerin oluyor
Kah siyah lalelerin
Gözlerimden süzülen her yaşım,senin bir cemren
Ne çok ortak yanımız var
Bekliyoruz özlemimizi, hasretlik çektiğimizi
Sen beni avutuyorsun, diyorsun seneye
Ben seni unutuyorum, dalıyorum düşüncelere
Öyleyse varsın gelsin kış yüreğimize
O zaman tek çare ağlıyorsun, ağlıyorum
Ağla! Ağla ağlayabildiğince ey bahar!
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş