Yıkılan Kelebek Kanatları

(On Yedi Ağustos'u yaşayan can'lara..!) Netameli sarmaşıkların süzüldüğü gece Belkemiğine sımsıkı kördüğüm atılmıştı İğneden ipliğe bir kıpırdanış çağlayanı Dağdağa macunuyla sıvanmış kaleler gördüm Künhüne eğilemedim bakraç çarşıda Yıkılmıştı bedesten içinde kalan gözüm! Ebabil kursağında gece bilmecesine aşina olanlar Uzak kalırdı töhmet örümceğinden En sağlam yapı kalp tennuresiyle örtülüyken Paçavra caddeler gözyaşı kurnalarıyla ablukaydı Elleri kanlı kelebekler gördüm Firuze narinliği pörsümemiş Kaşmir balkonların aşka susadığı Emanet tâcı sarsılmış bastondu kırış kırış Bir yetim semaya kalkan elleriyle Sulusepken kirpiklerinde sonsuzluğu mayalıyordu İçinin titrediği kançanağı dudaklarıyla Dua balmumunda ilmik örüyordu Saçlarından süzülen pusat kıvılcımları Zümrüt kabrinde sessizlik takısı alıyordu Yarasaya sorarak gecenin yaratılışında Bir gözenek arıyordu sitare olmak için.. Kehribar yuvada bir aile tütmüyordu artık Dalgaların kızıllığı zenne dişleriyle gıcırdarken Yepelek ajanda enkaz ağırlığında gurbet külçesi, Pencereden bakabilenler sirkatin balyalarını yırtıyordu Bir kâğıt asudeliğini duyabilmek için Cedit keşmekeş rakımını yükseltiyor, Kilerdeki ciğerpârem hıçkırıklarını sıvazlıyordu Buna kalp dayanmaz..! Nahif manivela kaderin boyunduruğunda Mübrem kostümü ise yıkılmayan albümündeydi. Sağa sola yalpa yapan kâbus Otağını buraya ârâm etmişti Gözüpek titremenin yaz sıcağında Alından dökülen terler lerzeye gelmişti Hedefini bulan bir mızrak için Gölge yudumu alabilmek beyhudeydi Artçı çöllerdeki kum tanecikleriyle Misafir ağırlamak bir kapı isterdi Devrilen sahrada güvercini bırakmak çok zor! Kanat ister kanatlanmak için O gece mürekkep kutum kaybolmuş Ruhumu ise zor bulmuştum Kendimden geçmenin kıstak uzaklığında Gırtlağıma hançere dilbeste olduysa Şiir beslemenin kisve yumrukları elsizdi Neşide,kündesine mağlupken Yetim mezar toprakları vatan bekliyordu.