İtikâfa İten Sevgili

gönül tellerinde söylediğin türkülerde ben hiç olmadım maviyle yıkanmış masalların kahramanı olamadım dilek ağaçlarına astığın bez de ben değildim zaten menekşelerim hiç sarı açmazdı ki benim albatros gecelerindeki yakamozlarda sevdiğin de değildim çamlıcadan topladığın yıldızlar beni sevenler topluluğu da değildi zerre-i misgal'in dağıtıldığı ötelerde de benim olmayacaktın değil mi anlıyorum... şimdilerde ise ötelerde aradığın ben değil saklandığın gölgem gizlendiğin kanatlarım biliyorum... oysa düşlerimden yüreğime hasretin inerken kan kokulu gözyaşlarımı iliştirirdim mavi yazmalı bohçaların kenarlarına sen anlamazdın... gecenin sessizliğine asarken sensizliğin imkansızlığını kızıl saçlarına taktığım umudumu bilmem kaç gecelerim işgal ederdi sen bilmezdin... arafta kalmış çaresiz kalabalıklar en sessiz çığlıkları atarken benim sur'a adanmış feryatlarımı sen duymazdın... ömrüme geçirdiğin urganınla itikafa iterken beni gömleğimi arkadan yırtan seni artık affediyorum ey sevgili.