Yalnızım/Yalnızsın

çok uzaklardan seni seyrediyorum gözbebeklerini yana kaydırarak şımarık bir tebessümle ve çocuksu gülümsemenle bak, yine bana bakıyorsun bir bakıyorsun bin ahh oluyorsun n'olur gel diyorsun kulaklarımda ses oluyorsun "seni seviyorum" gözlerin bende çocukluğum sende dönüp gidiyorsun alma dedim aldın gitme dedim gittin bitme dedim bittin sen gittin ya sevgili bütün beyazlar kirlendi kelimeler sustu kalemler yazmaz oldu çocuklar büyüdü aşk mı? aşk yalnızlığına bürünür oldu sen bittin ya sevgili bütün aşklar kirlendi gemiler limanlarına trenler istasyonlarına şairler şiirlerine ben mi? ben de yalnızlığıma sığınır oldum asaf demiş ya senin güzelliğini herkes görüyorsa az güzelsin herkes biliyorsa hiç güzel değilsin yalnız ben görüyorsam sevgisin yalnız ben biliyorsam aşksın hiç kimse görmüyorsa yalnızsın diye işte sen benden gittin gideli sen bende bittin biteli yalnızım/yalnızsın ve yalnız/yalnızlığını seyrediyorum çok uzaklardan artık hiç gülmüyorsun sadece ağlıyorsun sen değil miydin gözlerimde pınarlar kurutan sen değil miydin hicranlarımda çağlayanlar çoğaltan ağla ağla sevgili öyle ağla ki yanmışlığımı pınarların yalnızlığımı çağlayanların giderecek ve yalnızlığım/yalnızlığında bitecek.