غزل شمارهٔ ۱۹۵

غلام نرگس مست تو تاجداران اند خراب باده لعل تو هوشیاران اند تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز وگرنه عاشق و معشوق رازداران اند ز زیر زلف دوتا چون گذر کنی بنگر که از یمین و یسارت چه سوگواران اند گذار کن چو صبا بر بنفشه زار و ببین که از تطاول زلفت چه بی قراران اند نصیب ماست بهشت ای خداشناس برو که مستحق کرامت گناهکاران اند نه من بر آن گل عارض غزل سرایم و بس که عندلیب تو از هر طرف هزاران اند تو دستگیر شو ای خضر پی خجسته که من پیاده می روم و همرهان سواران اند بیا به میکده و چهره ارغوانی کن مرو به صومعه کآنجا سیاه کاران اند خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد که بستگان کمند تو رستگاران اند