غزل شمارهٔ ۴۴۷
ح حافظ شیرازی
0
Altın Yaprak
بیا با ما مورز این کینه داری
که حق صحبت دیرینه داری
نصیحت گوش کن کاین در بسی به
از آن گوهر که در گنجینه داری
ولیکن کی نمایی رخ به رندان
تو کز خورشید و مه آیینه داری
بد رندان مگو ای شیخ و هش دار
که با حکم خدایی کینه داری
نمی ترسی ز آه آتشینم
تو دانی خرقه پشمینه داری
به فریاد خمار مفلسان رس
خدا را گر می دوشینه داری
ندیدم خوش تر از شعر تو حافظ
به قرآنی که اندر سینه داری
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş