شمارهٔ ۱۱۵ - رباعی
ح حافظ شیرازی
0
Altın Yaprak
گل را دیدم نشسته بر تخت شهی
گفتا بشنو راستی از مرد رهی
من طفلم و بی گنه مرا می سوزند
ای وای به تو که پیری و پر گنهی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş