شمارهٔ ۶۵

سر سودای تو اندر سر ما می گردد تو ببین در سر شوریده چها می گردد هر که دل در خم چوگان سر زلف تو بست لاجرم گوی صفت بی سر و پا می گردد هرچه بیداد و جفا میکند آن دلبر ما همچنان در پی او دل به وفا می گردد از جفای فلک و غصه دوران صد بار بر تنم پیرهن صبر قبا می گردد از نحیفی و نزاری تن بیچاره ء من چون هلالیست که انگشت نما می گردد بلبل طبع من از فرقت گلزار رخش دیرگاهیست که بی برگ و نوا می گردد بهوا داری آن سرو قد لاله عذار بسی آشفته و سرگشته چو ما می گردد چند گویم مرو ای دل ز پی نفس و هوی کاین هوا نیست که در عین خطا می گردد دل حافظ چو صبا بر سر کوی تو مقیم درد مندیست بامید دوا می گردد