Ağlamak Benim Kaygım

Esrarına kapıldım denizin ve mehtabın Yıldızlarla süsledim hazin yüzünü ayın Dalga sesi dinledim uzayan sahillerde Mağlupların mirası acılıklar dilimde Kumların iniltisi sardı beni, ağladım Bu işgal akşamında ağlamak benim kaygım Sensizlikten korkarım, senden korktuğum kadar Fezayı versin kader, içimi dökemem, dar Bir annenin şefkati avutur ancak beni Dudaklarımdan silsem dudağının izini Cihan sesinle dolu, işitmez kulaklarım Yüreğimi öldürdüm, ağlamak benim kaygım Sandalların, boyası dökük tahta yanları Zamanı kesip attın, ezip gittin anları Şairler kanarlar hep gecenin yalanına Gam, doldurur zehrini şairlerin kanına Pare pare kavrulur, dökülür her organım Ateşe alışığım ağlamak benim kaygım Sırata benzer artık her ümit, her tahayyül Posaların mazisinde savrulmakta binbir gül Bulutların ömrüne benzeyecekse ömrüm Doğan güneşten gelsin ızdırabıma ölüm İntizarım hissine, gölgene meftun aslım Kabir öz yuvamdır, ağlamak benim kaygım