Bir Tefekkür Mevyesi

Ellerim başımda düşündüm durdum Kimim ben, neciyim, ne için varım? Bu akıl, bu vicdan, bu hisler niye? Çıkar yol aradım her müşkülüme O’ndan gayrısında tatlar hep acı Yalnızca O’ndaymış ruhun ilacı Aldım Kur’ân’ımı açtım, okudum Hitâba muhatab kendimi buldum Yıllarca kendimi hep kandırmışım Meğerse sorguda kendim varmışım Varlığın gayesi Hakk’ı bulmakmış Vâhid ü Ehad’e tam kul olmakmış İbadet meğerse ne tatlı imiş Cennetin bir faslı, bir ânı imiş Seccâde Allah’a visal durağı Secdeler mü’minin Mi’raç burağı Teslim ol, felah bul, işte reçete Serâpâ suhûlet bu gaflet niye Hatalar affolur, dertler son bulur Bir adım atarsın, bin adım gelir Zerrece amele sonsuz mükâfat İşte sonsuz rahmet, sonsuz saltanat Rahmet-i Rahmân ne kadar muhît Kütüb ü rusûl u evliya şâhit Her biri rahmetin sadık şâhidi Her biri Rahmân’ın nazdar yaveri Tefekkür ettikçe doldu gözlerim Aktı gözyaşlarım ve sustu dilim Ve sair hislerle doldum ve taştım Çok şükür Allah’ım! Sana ulaştım.