Seni Yazdım...

Anlayamadım sözlerini, Yalan mıydı yanlış mıydı yoksa Bilemedim... Uykusuz geçti bazı günlerim... Kendimden geçtiğim de oldu, söyleyemedim Eziklik de duydu yüreğim... Ağladım bazı günlerde ama senden sakladım bunları Yüreğinde ağlamak yoktu senin hep gülmek vardı Ben ise bir bulut misaliydim sanki Umutlarımda ağlamak vardı... Kan rengi olurdu bazen yanaklarım Ellerini tutmak isterdim ama yapamazdım tüm bunları... Anlayamazsın... Yakarsın da yüreğimi farkında olamazsın bir türlü Ben yanarım da, sen yakarsın Uzun bir yakıştır bu Köz ile ateş farksızdır Ezer de geçer sözlerin ama dedim ya değilsindir farkında... Âşık oldum desem inanır mısın? Yoksa güler misin bilmem Ben severim ama bir türlü söyleyemem... Utanırım, ya sevmezsen, gülüp geçersen bilemem... Kendim değilim sanki bir başkasıyım artık Elleri boş ver ne olur ben varım artık ne kadar da çok yanmışım anlayamazsın Aşk bu yakar kül eder olmazsın farkında Yüreğin ateş, yüreğin yangındır Bilemezsin ne ile söndüreceğini Unutmak istersin ama unutamazsın bir türlü... Kırık döküktür kalbin kırılmıştır bir kere Ellerin düzeltemez, sevgin düzeltir ancak... Arkandan bile bakmazsın bilirim gideceğini Yürekten severim ama bilirim sevmeyeceğini Bu hayatın nasıl geçeceğini Umursamayacağını, ezeceğini Kendimden geçeceğimi Ellerin olup gideceğini... Aslında bu şiir sana değil ama sen kendine farzet Yanlışlar olacak hayatında elbet Ben de o yanlışlardan birisiyim Umursama beni herkese yaptığın gibi Kendine iyi bak benim gibi Ellerin boşta kalmaz umarım benim gibi...