Kağıt Mendil

istiklal caddesinde istanbul'un kağıt mendil satıyor iki çocuk oğlan altı yaşında yedisinde kız oğlanın adı: bahardalı kızın adı: gülcekız istiklal caddesinde istanbul'un tramvaylar parasız hava yılan kanı gibi soğuk sesler kırılıyor seslere çarpıp suların kabuğu buz tramvaya tutunur gibi tutunmuş hayata korkulu, sefil, itibarsız elleri çatlak çatlak bahardalı'nın gözleri kandan çanak, uykusuz öyle de beyaz ki elinde mendil ya da biz karanlığız istiklal caddesinde istanbul'un insanlar geçiyor resim gibi mermer gibi, taş gibi yalvarıyor gülcekız: ağbi selpak al, selpak al ağbi! sesi serçe sesi, dudakları mor öyle yarım canlı, öyle sahipsiz duyuyor musunuz politikacılar? işte eseriniz neden hâlâ kendinizi vicdanınıza asıp intihar etmiyorsunuz? istiklal caddesinde istanbul'un insanlar geçiyor sel gibi bahardalı, gülcekız! ayıbımın kardeşleri çocukları utancımın söyleyin kaç mendille paklanırız?