Hande İltir

Bir yaz günü doğduğumda Kimbilir ne kadar sevinmiştin anne Hiç düşünür müydün birgün Büyüyecek kızım diye…

süzülüp bir kuş olursun bazen gökyüzümde, bazen yeni açan tomurcuk gül bazen hüzünsün gözyaşımda... bazen de tebessüm dudaklarımda…

Kırlardan gelincikler toplayıp getireceğim sana Kan kırmızısı gelincikler Bir gelincik bahçesi olacak etrafın Yemyeşil kırlardan kır çiçekleri toplayacağım sana…

ben seni soğuk gecelerde sevdim kendimle savaşırken yüreğime saplanan hançerdi sözlerin çekip çıkaramadım…

Şimdi soruyorum kendime Neden diye Neden umarsızca terk etti diye Yapılır mıydı bu kadar zamansız…

kaç git buralardan beni unutacağın yer bul kendine< bulabilirsen tabi... ne kadar kaçsan da buralardan…

Bir gül sunuyorum sana Sakın soldurma Ömür boyu başucunda İyi bak ona…

sevgiyle baktın gözlerime ayrılıp giderken bile biliyordum seviyordun bir mecburiyetti bu bitiş…

Şimdi dalgalar taşları dövüyor Ve karşımda hayalin Bir Bodrum akşamında Güneş batmaya yüz tutmuş…

Yüreğimdeki hüzünsün sen Gözlerimde her daim yaş Etrafıma her baktığımda Seni gören bir hayaletim ben…

Dinle bak dalgaların sesi vuruyor taşlara Dinle bak bizi anlatıyor deniz fısıltıyla Onlar sevdi diyor istiridyeler İnciler lafa karışıyor…

Yitirilmiş umutlarımla geldim sana Biraz dost, biraz sevgili Yüreğimdeki fırtınayı dindirmek için Mesafeleri aştım…

Sen benim kara gün dostum Umut ışığımdın Şimdi yanımda yoksun Üşüyorum…

Yağmurda ıslanıyor yüreğim... Üşüyor ellerim Yoksun sokaklar sessiz Lambalarda kör bir ışık…

Seni gözlerinin ışıltısında sevdim ben Yüreğinin melekliğiyle tanıdım Düş ülkelerinde yaşadığım hayal günlerden Daha güzeldi seninleyken zaman…