İstanbullulaşmadım

En deli çağımdaydım, İstanbul'daydım. On altı yaşımdaydım. Yaşamalıydım. Bir nefes gibi çekmeliydim hayatı içime, Bir nefes gibi kaybolmamalıydım hayatın içinde. Çünkü ben İstanbullulaşmamalıydım. İstanbullulaşmadım, İstanbul'a bulaşmadım. Düşüncemin korkusuyla, Dünyanın en büyük duygusuyla Vurgun yemiş yüreğimin yarasıyla Sokaklarında aç dolaştığım, Parasız gezdiğim, Parklarında yattığım, Yağmurunda ıslandığım İstanbul'da İstanbullulaşmamıştım, İstanbul'a bulaşmamıştım. Leş kargası olamamıştım yani. Yani düşene bir tekme de ben vuramamıştım. Yani adam gibi sevmiştim. Yani İstanbullulaşmamıştım, İstanbul'a bulaşmamıştım. Toz pembeydi hayat… Pembesi gitmiş tozu kalmıştı. Sevmek unutulmuştu. Her tarafı kin kaplamıştı. Ama o kalp hala eski kalpti, İstanbullulaşmamıştı, Ve İstanbul'a bulaşmamıştı. Fakat on altı yaşındaydı, Yaşamalıydı… Ama yapamadı! Yaşamadı, yaşayamadı